Podkarpacki Portal Ślubny | REKLAMUJ SWOJĄ FIRMĘ U NAS

Podkarpacki Portal Ślubny | REKLAMUJ SWOJĄ FIRMĘ U NAS

Zawarcie związku małżeńskiego zwane ślubem otoczone jest wieńcem modlitw oraz symbolicznych czynności, stanowiących obrzędy sakramentu małżeństwa.

Ich celem jest bezpośrednie przygotowanie do decydującej chwili, uproszenie Bożego błogosławieństwa, ukazanie wielkości sakramentalnego małżeństwa oraz ukazanie praw a także obowiązków. Sakrament małżeństwa zasadniczo powinno się zawierać podczas Mszy św. W Konstytucji o liturgii świętej (Sobór Watykański II, Sacrosanctum concilium, 78) taki sposób zawierania małżeństwa został uznany za zwyczajny. Msza św. ślubna posiada specjalnie na tę okazję dobrane teksty: modlitwy, czytania i śpiewy. Nowożeńcy biorą w niej czynny udział: podczas przygotowania darów mogą przynieść do ołtarza chleb i wino, a także dary od siebie i gości dla potrzebujących. Przed Komunią św. mogą oni i wszyscy obecni w odpowiedni sposób przekazać sobie wzajemnie znak pokoju i miłości, mogą otrzymać Komunię św. pod obiema postaciami, a także specjalne uroczyste błogosławieństwo po Modlitwie Pańskiej i przy końcu Mszy św.

Foto: www.krzysztofwojton.pl


Jeżeli z jakiegoś słusznego powodu nie można połączyć sakramentu małżeństwa ze Mszą św., można go wtedy sobie udzielić poza ofiarą mszalną, jednak wtedy nowożeńcy powinni prosić o odprawienie Mszy św. w ich intencji i zaprosić na nią gości, wraz z nimi przystępując do Stołu Pańskiego. Narzeczeni w orszaku weselnym wchodzą do kościoła i zajmują przed ołtarzem swoje miejsce. Ksiądz rozpoczyna Mszę św. jak zwykle witając ich oraz wszystkich zgromadzonych zaznaczając jednocześnie, że cały Kościół bierze udział w ich święcie. Później następują czytania biblijne do wyboru według licznych tekstów. Teksty te pochodzą ze Starego i Nowego Testamentu. Po Ewangelii kapłan wygłasza homilię o miłości, małżeństwie i o łaskach sakramentu. Obrzęd zawarcia małżeństwa następuje po homilii.
Wszyscy zebrani wstają, a narzeczem zbliżają się do ołtarza i stają przed kapłanem, który zwracając się do nich po imieniu zadaje im takie oto pytania:
(Imię i imię) czy chcecie dobrowolnie i bez żadnego przymusu zawrzeć związek małżeński?.
Narzeczeni odpowiadają: Chcemy.
Czy chcecie wytrwać w tym związku w zdrowiu i chorobie, w dobrej i zlej doli, aż do końca życia?
Narzeczeni: Chcemy.
Czy chcecie z miłością przyjąć i po katolicku wychować potomstwo, którym was Bóg obdarzy?
Narzeczeni: Chcemy.
Te trzy pytania poprzedzające zawarcie małżeństwa mają na celu upewnienie się w obecności świadków o wolności wyboru, o pełnej swobodzie decyzji osób zawierających małżeństwo oraz o ich chrześcijańskim podejściu do nierozerwalności i zadań małżeństwa. Wszyscy zebrani stojąc śpiewają następnie hymn do Ducha Świętego „O Stworzycielu Duchu, przyjdź”, prosząc o łaski i dary konieczne w małżeństwie.

Foto: www.krzysztofwojton.pl

W chwili zawierania małżeństwa narzeczeni zwracają się do siebie i podają sobie prawe dłonie, a kapłan wiąże je końcem stuły. Odtąd te ręce, teraz związane stułą, będą nierozerwalnie sobie towarzyszyły, pomagały, wspierały się - czy to będą ręce młode, zdrowe, silne, czy też spracowane, spękane, pokryte zmarszczkami.
Narzeczeni powtarzają teraz kolejno za kapłanem:
Ja (imię) biorę Ciebie (imię) za żonę (męża) i ślubuję Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że Cię nie opuszczę aż do śmierci. Tak mi dopomóż, Panie Boże Wszechmogący, w Trójcy Jedyny i wszyscy Święci.
Istota sakramentu została spełniona - ślubowanie dokonało się wobec Chrystusa (który w tym momencie stanął obok małżonków) i społeczności Kościoła. Chrystus umacnia ich jedność i miłość i będzie im towarzyszył przez całe ich życie małżeńskie. Wierność i miłość małżeńska będzie przechodziła okresy prób i doświadczeń, a obecność Chrystusa będzie wtedy rękojmią wytrwania. Małżeństwo zatem nie jest tylko osobistą sprawą dwojga ludzi, ale jest konieczne dla społeczeństwa oraz Kościoła.

Po zawarciu małżeństwa kapłan błogosławi obrączki. Mąż nakłada na serdeczny palec żony obrączkę przeznaczoną dla niej i zwracając się do niej po imieniu mówi:
(Imię) przyjmij tę obrączkę jako znak mojej miłości i wierności. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Podobnie żona nakłada na palec męża obrączkę, mówiąc te same słowa. Ślubne obrączki, które małżonkowie włożyli sobie na palce, stają się widocznym znakiem zawartego małżeństwa. Będą one odtąd wymownym dowodem i przypomnieniem ślubowania, towarzyszyć będą wspólnym dniom, będą niemymi świadkami wszystkich wydarzeń.
Podobnie żona mężowi nakłada na palec obrączkę, mówiąc te same słowa. Obrączki, które małżonkowie nałożyli sobie na palce, stają się widocznym znakiem zawartego małżeństwa. Po Modlitwie Pańskiej kapłan z wyciągniętymi rękoma odmawia uroczysty tekst błogosławieństwa dla małżonków. Msza św. ślubna kończy się specjalnym błogosławieństwem dla nowo poślubionych. Jeśli małżeństwo jest zawierane poza Mszą św., modlitwę powszechną za nowożeńców kończy wspólne odmówienie Modlitwy Pańskiej. Jeżeli narzeczeni chcą (jest to wskazane), mogą również wtedy przystąpić do Komunii św.

Mapa firm